Właśnie znalazłem informację, że 15 września ukaże się nowa książka Dana Browna, kontynuacja "Kodu Leonarda DaVinci". Tym razem akcja rozgrywać będzie się w Waszyngtonie D.C. i koncentrować na masonerii. Więcej informacji możecie znaleźć na tym blogu.

Od 13 lutego telewizja Fox rozpocznie emisję nowego serialu S-F pod tytułem "Dollhouse".

Tytułowe Dollhouse to miejsce, w którym żyją ludzie-roboty, którzy na co dzień nie mają żadnych wspomnień, osobowości i nie mają pojęcia, że poza miejscem, w którym żyją istnieje inny świat. Można je za to dowolnie programować – sprawić, że będą władały dowolnym językiem, posiadały rozmaite cechy, zdolności, wspomnienia czy nawet uczucia. Wpływowi ludzie przychodzą do właścicielki Domu Lalek – Adelle Dewitt, i wynajmują jej Lalki do rozmaitych zadań – od ochrony polityków przez wojny gangów na usługach seksualnych kończąc.

Główną bohaterką serialu jest Echo grana przez uroczą Elizę Dushku. Echo wzbudza podejrzenia u Adelle po tym, jak po raz trzeci w tym samym tygodniu siada w stołówce z tymi samymi osobami. Czy to oznacza, że Lalka ma wspomnienia i standardowe metody ich usuwania na nią nie działają?

Drugi wątek serialu jest związany z postacią Paula Ballarda (Tahmoh Penikett) – agenta FBI, który ma obsesje na punkcie zdemaskowania Domu Lalek i wsadzenia Adelle za kratki. Problemy są dwa: Ballard sam jest powiązany z Lalkami, ale jeszcze o tym nie wie. Po drugie zaś szykuje się romans między nim i Echo.

Zaplanowano tylko 13 odcinków, mimo to serial zapowiada się dość ciekawie – pomysł jest oryginalny, główna bohaterka ładna, niepotrzebnych wątków i zbytniego przedłużania raczej nie powinniśmy uświadczyć.

Również trailer zachęca do obejrzenia – jeśli tylko ma się taką możliwość.

Kilka dni temu ukazał nowy zwiastun filmu Star Trek XI. Premiera zapowiadana jest na maj przyszłego roku i miejmy nadzieję, że tak będzie. Pierwotnie obraz miał się pojawić w kinach na Gwiazdkę 2008.

Film opowiada o wczesnych losach bohaterów TOS-a (czyli kapitana Kirka, Spocka, McCoy’a, Uhury i innych).

Reżyserem jest J.J. Abrams, twórca takich filmów Mission Impossible II, Armageddon oraz seriali: Lost (Zagubieni), Alias (Agentka o Stu Twarzach) i in.

Scenariusz napisali Roberto Orci oraz Alex Kurtzman, którzy mają na swoim koncie m.in. Mission Impossible III, Alias oraz Herkulesa (serial).

W obsadzie znaleźli się:

Chris Pine – jako James T. Kirk

Zachary Quinto – jako Spock. Niektórzy mogą go kojarzyć z serialu Heroes, w którym wcielił się w postać Sylara.

Simon Pegg – jako Scotty

Zoe Saldana – jako Uhura

Karl Urban – w roli McCoy’a

Wystąpi również “oryginalny” Spock czyli Leonard Nimoy.

Z ciekawostek można dodać, że w rolę matki Kirka wcieli się Jennifer Morrison, czyli Dr. Allison Cameron z serialu Doktor House.

A teraz zapraszam do obejrzenia zwiastunu.

Jean Michel Jarre

Jean Michel Jarre urodził się 24 sierpnia 1948r. w Lyonie we Francji. Jego ojcem jest jeden z najsłynniejszych francuskich kompozytorów muzyki filmowej Maurice Jarre (m.in. do takich filmów jak: Laurence z Arabii, Uwierz w ducha czy Stowarzyszenie Umarłych Poetów).

W wieku 5 lat przeżył rozwód rodziców, ojciec wyjechał do USA a rozłąka trwa blisko 13 lat. W tym samym okresie Jarre rozpoczął naukę gry na pianinie. W 1964r. JM założył swój pierwszy zespół Les Mystere IV i razem z nim wygrał na paryskim festiwalu muzycznym. Trzy lata później założył kolejny zespół (The Dustbins), z którym odbył małe tournee po Francji.

W tym samym czasie Jarre rozpoczyna naukę w paryskim konserwatorium. W roku 1968 ukończył naukę i wkrótce potem poznał Pierre’a Schaeffera, dzięki któremu zmienił podejście do muzyki. Od tego czasu Jarre rozpoczął eksperymentować z dźwiękiem, a w 1969 roku wydał swój pierwszy singiel "La Cage", a wkrótce potem kolejny – "Erosmachine".

W roku 1972 rozpoczął współpracę z wytwórnią Disques Dryefus, która wydała większość jego płyt. Pierwszym albumem było "Deserted Palace". W tym samym roku skomponował i nagrał muzykę do obrazu Jean Chapot pt. "Les Granges Brulees" z Alainem Delonem i Simone Signoret w rolach głównych. W tym czasie tworzył również muzykę do reklam oraz dla telewizji.

Od 1974 roku datuje się współpraca Jarre’a z inżynierem Michelem Geissem, który konstruuje instrumenty specjalnie dla artysty.

W roku 1976, wraz z wydaniem albumu "Oxygene", nastąpił przełom w karierze muzyka. Dzięki tej płycie zaistniał na szczytach list przebojów, a album sprzedano w 10 mln egzemplarzy. Po sukcesie albumu Jarre urządza studio nagraniowe w domu w Croissy pod Paryżem i wyposaża je w instrumenty Geissa. Za "Oxygene" otrzymuje prestiżową nagrodę Grand Prix Du Disques oraz zostaje wybrany Człowiekiem Roku przez magazyn People.

Dwa lata później wydaje "Equinox", album będący kontynuacją klimatu "pierwszego" albumu, chociaż dzięki nowym instrumentom pojawiają się nowe brzmienia i więcej rytmiki. Ponownie zostaje uznany za Człowieka Roku, tym razem przez magazyn Time.

14 lipca 1979r. Jarre występuje na Placu de la Concorde w Paryżu w rocznicę zburzenia Bastylii. Jest to pierwszy z wielkich spektakli "światło-dźwięk", z którym artysta obecnie słynie. Koncert ten obejrzało milion widzów.

]]> http://www.mbcs.net.pl/culture/music/jean-michel-jarre-biografia/feed 0 http://www.mbcs.net.pl/culture/movies/robin-of-sherwood http://www.mbcs.net.pl/culture/movies/robin-of-sherwood#comments Sat, 23 Aug 2008 17:49:30 +0000 gosia http://www.mbcs.net.pl/?p=791 “Nothing is forgotten”. Myśl przewodnia całego serialu, powtarzająca się jak refren w pierwszych dwóch sezonach i powracająca jak echo w sezonie trzecim. Historia Robina w Kapturze została mistrzowsko opowiedziana przez Richarda Carpentera. Rzecz dzieje się w XII-wiecznej Anglii, rządzonej przez króla Ryszarda Lwie Serce, który jednakże zajęty jest głównie krucjatami. W kraju de facto panuje [...]]]>

“Nothing is forgotten”. Myśl przewodnia całego serialu, powtarzająca się jak refren w pierwszych dwóch sezonach i powracająca jak echo w sezonie trzecim. Historia Robina w Kapturze została mistrzowsko opowiedziana przez Richarda Carpentera. Rzecz dzieje się w XII-wiecznej Anglii, rządzonej przez króla Ryszarda Lwie Serce, który jednakże zajęty jest głównie krucjatami. W kraju de facto panuje więc bezkrólewie. Panoszą się możnowładcy. A lud żyje w biedzie, gdyż większość wypracowanych dóbr pochłaniają podatki na wojny króla. W Nottingham, niedaleko lasu Sherwood, władzę sprawuje okrutny i dbający tylko o własne interesy Szeryf de Reinault. Krwawo tłumi rebelię w wiosce Loxley, zabija przywódcę rebeliantów – Ailrica, Strażnika Srebrnej Strzały, oddanej mu w opiekę przez Herne’a Myśliwego, Pana Drzew. Strzała jest symbolem saksońskiej Anglii, a chłopi żyją pod rządami Normanów. Szeryf, odbierając Ailricowi Strzałę, ma nadzieję podporządkować sobie zupełnie swych poddanych i zniweczyć wszelkie przejawy ich niezależności. Ailric ratuje jednak swojego syna, który – adoptowany przez młynarza – wychowywany jest nadal w kulcie Herne’a Myśliwego i pamięta o swych korzeniach. Wyrasta na człowieka niezależnego, świadomego zła czynionego przez normańskich panów. Za nielegalne polowanie w lesie trafia do lochów zamku w Nottingham. Czeka go stryczek, nie ma więc nic do stracenia. Obmyśla plan ucieczki i wraz ze współwięźniami dostaje się do Sherwood. Tam spotyka Herne’a Myśliwego, który nazywa go swym synem i tłumaczy, iż świat to miejsce nieustającej walki Światła i Ciemności. Kraj ogarnia Ciemność. Herne powierza mu misję – Robin jest wybrańcem, który ma przywrócić Anglii Światło. Ma stanąć w obronie uciśnionego ludu i stać się jego Nadzieją. I tak z Robina z Loxley syn Ailrica staje się Robinem z Sherwood, Człowiekiem w Kapturze, który wraz z towarzyszami ma odbierać bogatym i oddawać biednym….

O sile tego serialu stanowi przede wszystkim jego magiczna atmosfera. Niepowtarzalny klimat stwarzają zdjęcia tajemniczych, osnutych mgłą zamków, duch anglosaskich legend i mitów, metafizyczna misja Robina, wreszcie tło historyczne i wątki przygodowe, zabarwione również sporą dozą wyśmienitego humoru. Całości dopełnia wspaniała ścieżka dźwiękowa. Najsilniejszym atutem jest jednak obsada. Nie umiem sobie nawet wyobrazić innych twarzy. Ray Winstone jako buntowniczy wywrotowiec Will Scarlet alias Scathlock tworzy najbardziej złożoną postać. Clive Mantle wzrusza jako Little John, poczciwy osiłek o dobrym sercu i prostych myślach. Mark Ryan jako saracen Nasir intryguje swoim znaczącym milczeniem, niesamowicie wywija dwoma mieczami i w dodatku jest nieprzyzwoicie przystojny. Judi Trott jest śliczna jak majowy poranek, a jej Marion jest zarazem delikatna i waleczna, subtelna i odważna, pełna wdzięku i klasy. Peter Llewellyn Williams, najmłodszy aktor w ekipie, dokonuje rzeczy niezwykłej w kreacji Much’a, bo chyba nie jest łatwo zagrać kompletnego półgłowka, nie mając odpowiedniego, aktorskiego wykształcenia i ogromnego talentu. Nickolasa Grace’a uwielbiam za jego cynicznego, inteligentego i okrutnego furiata, jakiego ukazuje nam w postaci Szeryfa z Nottingham. Nieudacznik Gisburne – Robert Addie – to najbardziej groteskowa postać serialu. Wraz z Szeryfem stanowią duet nie do podrobienia. Braciszek Tuck ujmuje sympatyczną, pyzatą buźką, misiowatymi ruchami i błyskotliwym poczuciem humoru. No i Robin – charyzmatyczny Michael Praed. Dla mnie jedyny Robin. Wystąpił w dwóch sezonach serii, później zastępuje go Jason Connery, przed którym postawiono niełatwe zadania zdobycia serc widzów, przyzwyczajonych już do Robina wykreowanego przez Michaela Praed’a. Blondas zdobywa je dość szybko, w pierwszych odcinkach nowej serii, sympatią i miłym uśmiechem. Ale tej imponujacej charyzmy już brak…

Trzeci sezon w ogóle jest mniej udany. Postaci – mimo, że aktorzy pozostali ci sami – są już inne. Niektóre jakby zamieniają się rolami. Szeryf opętany jest chęcią zabicia Robina i od tego wszystkiego głupieje. Znika gdzieś jego cynizm i ironia. Gisburne natomiast niespodziewanie mądrzeje. Zatraca się przez to gdzieś cały komizm sytuacji. Will Scarlet ze zbuntowanego wywrotowca staje się lekko głupawym banitą. Szkoda.

“Robin of Sherwood” to serial mojego dzieciństwa. Powróciwszy do niego po latach przypomniałam sobie wszystkie szarpiące mną wtedy uczucia, gdy z zapartym tchem patrzyłam na przygody Robina. Nienawiść wobec Szeryfa i Gisburne’a. Zachwyt miłością Marion i Robina. Płacz po jego śmierci. A dziś to moja ulubiona scena. “Trzeba mieć wielką odwage, by żyć” – mówi Robin – ” a umieranie jest łatwe”. Jak dobrze to teraz rozumiem…

Robin umiera z godnością – wypuszcza ostatnią, pożegnalną strzałę daleko poza otaczający go kordon ludzi Szeryfa, by pokazać, że – nawet, gdy już nie ma nadziei i nie ma się czym bronić – oni nadal się go boją i wciąż trzyma ich w szachu. Patrzy na Szeryfa, lekko się uśmiecha i skłania głową, jakby mówił: “Wygrałeś. Wygrałeś tę bitwę. Ale tylko bitwę, gdyż wojna twa nadal“. Odwraca się, idzie na wzgórze. Otaczają go ludzie Szeryfa. Łamie łuk. Słychać tylko świst strzał….

Jakże musi być niesamowita atmosfera tego serialu, która potrafiła przemówić do dziecka. I jak mocno przemawia do mnie teraz… Robin to bohater mojego dzieciństwa. Ktoś, kim stałam się niepostrzeżenie… Nothing is forgotten. Nothing is ever forgotten. The Arrow… Jestem strażniczką mojej własnej Srebrnej Strzały. Codziennie napinam swój łuk, by nadać mu cel…

Nie da się ukryć. I nigdy nie zamierzałam tego urywać. Jestem molem książkowym, w dodatku z szalonymi zapędami do napisania czegoś własnego. Hihi Książki towarzyszyły mi od zawsze i wszędzie – w domu, w pociągu, w autobusie, w samochodzie (jako pasażer of course, żeby nie było ), na kanapie, na ogrodowym leżaku, w pracy pod biurkiem, w wannie (no, tu akurat rzadziej od czasu, gdy utopiłam “Muszkieterów”  hihi), przy kawiarnianym stoliku (uwielbiam usiąść sobie w kąciku nad pyszną kawcią i zagłębić się w lekturze), w czytelni, na ławce w parku. I w torebce – rzecz oczywista, nie?? Hihihi

W tym dziale będę zamieszczać swoje – jak najbardziej subiektywne – recenzje/opowieści/streszczenia/etc. moich ulubionych książek. Albo tych, które nie są co prawda ulubionymi, ale mnie zafascynowały, poruszyły, zmusiły do przemyśleń. A że ze mnie kryminalistka…. to będą się tu pojawiać najczęściej notki o kryminałach. Lub o samych tylko autorach, którzy dużo tych kryminałów natrzaskali i omówienie każdego z nich zajęło by mi pół życia.  A na to  – jak zwykle – nie mam czasu

Powieść ta stała się sensacją wydawniczą w 1985 r w Zurichu, a od czasu jej sfilmowania święci tryumfy również w Polsce. Sukces swój zawdzięcza nie tylko majstersztykowi pisarskiemu Susskinda, ale także dzięki doskonałemu przekładowi naszej, często niedocenianej przez recenzentów tłumaczki, Małgorzaty Łukasiewicz.

Urodzony w roku 1949 Patrick Susskind jest z wykształcenia historykiem, a pisarzem z zamiłowania. Człowiek bardzo tajemniczy, niebywale skromny, zafascynowany piękną muzyką. Efektem owej fascynacji jest jego debiutancki monodram “Kontrabasista” (grany m.i. przez Teatr Stary w Krakowie, z brawurową interpretacją Jerzego Stuhra).

“Pachnidło” jest jego pierwszą powieścią, która stała się światowym bestsellerem i doczekała się przekładu na niemal wszystkie “cywilizowane” języki. Sprawia jednak pewne kłopoty zwłaszcza tym czytelnikom, którzy pragną odpowiedzieć sobie na pytanie, z jaką właściwie literaturą mają tu do czynienia? Czy jest to wspaniała powieść o dużych walorach artystycznych, czy też tylko kryminał, a może swoisty reportaż obyczajowy o XVIII-wiecznej Francji? Kłopoty na to nurtujące wielu odbiorców pytanie znalazły swój wyraz w głosach recenzentów i krytyków – od wypowiedzi ujmujących “Pachnidło” w nurcie literatury postmodernistycznej, do pogardliwego machnięcia ręką.

Susskind umieścił akcję powieści w XVIII-wiecznej Francji, swego bohatera określił jako najbardziej genialną i najbardziej odrażającą postać epoki, a karty powieści wypełnił dziejami jego życia. Żeby zaś czytelnik nie miał żadnych wątpliwości co do charakteru i poczynań bohatera, dodał podtytuł – “historia pewnego mordercy”.

Bohater nazywa się Jan Baptysta Grenouille. W języku francuskim “grenouille” to “żaba”, którą się gardzi i którą się zjada, a w ulicznym żargonie oznacza cały ludzki półświatek. Ten to Grenouille rodzi się pewnego lipcowego dnia na targu rybnym w Paryżu. Rodzice jego pochodzą właśnie z owego “półświatka”, a samo dziecko faktycznie przypomina pokraczną żabę. Grenouille dorasta pośród różnych perypetii jako ludzka osobliwość – jego geniusz polega na tym, iż odbiera on rzeczywistość poprzez zmysł węchu. Świat dostarcza mu nieskończonego bogactwa różnych woni, docierających do niego z różnych stron i odległości. Obraz świata w jego umyśle i duszy zbudowany jest z zapachów. Grenouille może chodzić bezbłędnie nawet z zamkniętymi oczami, kierując się jedynie węchem. I rozwija swoją zdolność do tak wielkiej doskonałości, iż rozpoznaje nie tylko naturę zapachów, nie tylko ich pochodzenie i kompozycję, ale również potrafi zidentyfikować technologie i receptury tworzenia wszelkich pachnideł. Sam zaś jest sterylnie bezwonny. Już w jego wczesnym dzieciństwie dostrzeżono, iż Żaba nie wydziela  żadnych zapachów, że nawet nie pachną naturalne wydzieliny jego ciała. Jest on w ogóle wstrętny, brzydki, fizycznie nieudany. Nikt go nie lubi. I vice versa – Żaba ludzi nienawidzi. Z owej nienawiści rodzi się osobliwa chęć poddania wszystkich ludzi przymusowej miłości do niego. Pragnie stworzyć pachnidło, jedyne w swym rodzaju. Takie, które zjedna mu powszechna miłość i uwielbienie. Pachnidło to ma być celem i dziełem jego życia, sposobem na zniewolenie ludzi, którymi pogardza. Popada w obsesję – stworzy pachnidło mordując i destylując z wybranych ofiar ich specyficzne, pociągające zapachy. Albowiem tajemnicą człowieka, jego indywidualnym i niepowtarzalnym znamieniem jest zapach – szczególnie ten jedyny, rozbrajający i pociągający. Grenouille zaś nie wydziela żadnego. Za to morduje masowo. Morduje i destyluje. Destyluje i gromadzi zapachy. Tworzy z nich perfumy-narkotyk, przy pomocy których obezwładnia tłum. Staje się bogiem.

Zakończenie jest jednak paradoksalne – miłość tłumu zabija przedmiot miłości. Rozszarpując i zjadając Żabę ludzie wierzą, że sami stają się piękni i godni miłości. A że przy okazji zamordowali? Cóż… Czego  nie robi się z miłości??

Star Trek – Następne pokolenia

Jest to drugi serial z serii Star Trek wyprodukowany w latach 1987 – 1994.

Podobnie jak oryginalna seria z lat 60-tych opowiada on o przygodach załogi statku kosmicznego Enterprise, a mówiąc dokładnie następcy statku z TOS-a (The Original Series) o tej samej nazwie. Akcja rozgrywa się około 100 lat później w stosunku do TOS, więc pokazana technologia jest znacznie bardziej zaawansowana.

Przez 7 sezonów wyprodukowano 176 odcinków.

[http://www.imdb.com/title/tt0092455/]