W literaturze hinduskiej stnieje wiele mitów przedstawiających stworzenie świata. Różnią się one osobą Stwórcy oraz sposobem stwarzania. Różne wersje reprezentują Wedy, inne są w literaturze brahman, a jeszcze inaczej przedstawiają ten problem eposy (np. Mahabharata).

Dzisiaj pragnę przybliżyć dwie najbardziej rozpowszechnione wersje mitu.

Stworzenie świata (wg XII księgi “Mahabharaty”)

Golden Egg

Na początku nie było nic. Nie było słońca, ani księżyca, ani gwiazd; z mroku
pierwotnego chaosu trwającego w bezruchu, jak w głębokim śnie, przed innymi tworami
wyłoniły się wody. Wody zrodziły ogień. Zawarta w nich wielka siła ciepła zrodziła
Złote Jajko. Nie istniał wtedy jeszcze rok, albowiem nie miał kto odmierzać czasu;
ale tyle ile trwa rok Złote Jajko pływało w wodach bezbrzeżnego i bezdennego oceanu.
Po upływie roku ze Złotego Jajka narodził się prarodzic Brahma.
Rozbił on Złote Jajko, które rozpadło się na dwie części. Górna część stała się
niebem, dolna – ziemią, a pomiędzy nimi, aby oddzielić niebo od ziemi, Brahma
umieścił przestrzeń powietrzną. Potem umieścił ziemię pośród wód, i stworzył strony
świata, i dał początek czasowi. W ten sposób powstawał Wszechświat.

Brahmie urodziło się sześciu synów, sześciu wielkich Władców Stworzeń. Zrodziła
ich siła jego myśli. Najstarszym z tych synów ducha był Marici, drugim był Atri,
trzecim – Angiras, czwartym – Pulastja, piątym – Pulaha, szóstym – Kratu. Synem Mariciego
był mądry Kaśjapa, od którego wywodzą się bogowie, demony i ludzie, ptaki i węże, tytani
i potwory, kapłani i krowy, a także wiele innych istot o boskiej lub demonicznej naturze,
zaludniających niebiosa, ziemię i światy podziemne.

Stworzenie świata (wg XI księgi “Siatapathabrahmany”)

W starych księgach Świętej Wiedzy – Wedach – powiedziano,
że Wszechświat powstał z ciała Puruszy – Pierwotnego Człowieka,
którego bogowie złożyli w ofierze na początku świata.
Pocięli go na części i z ust jego powstali bramini – kapłani,
ręce stały się kszatrijami – wojownikami,
z bioder stworzono wajszów – rolników,
z nóg zaś śudrowie – niższe warstwy.
Z rozumu Puruszy powstał księżyc, z oka – słońce,
ogień narodził się z ust, a z oddechu wiatr.
Powietrze wzięło początek z jego pępka,
z głowy powstało niebo, z uszu – strony świata,
nogi zaś stały się ziemią.
Tak oto z wielkiej ofiary wieczni bogowie stworzyli świat.

(3 głosów, średnio: 3.67 na 5)

 Loading ...