Tym wpisem rozpoczynam cykl artykułów na temat wierzeń starożytnej Mezopotamii.

Mezopotamia (Międzyrzecze) to starożytna kraina na Bliskim Wschodzie leżąca w dorzeczu rzek: Tygrysu i Eufratu. Na obszarze tym w starożytności rozwijało się szereg kultur, państw i imperiów, których twórcami były różne ludy (Sumerowie, Akadowie, Asyryjczycy, Amoryci, Huryci, Kasyci, Chaldejczycy), kontynuujące jednak wspólne dziedzictwo kulturowe. Powszechnie uważa się, że właśnie na terenach Mezopotamii narodziła się pierwsza cywilizacja. Najwcześniejsze ślady bytności człowieka na tych terenach sięgają 100 tys. lat, jednak pierwszą w miarę zaawansowaną była tzw. “kultura Ubajd” (ok 5-5,5 tys. p.n.e), która charakteryzowała się zasięgiem (gdyż obejmowała niemal cały obszar Międzyrzecza), zaawansowanym poziomem budownictwa oraz rozmaczem w budownictwie osiedli/miast.

Prawdopodobnie to właśnie w tym okresie powstały takie miasta jak Eridu, Ur, Uruk, Girsu i Lagasz, które w późniejszym okresie stanowiły jedne z najważniejszych ośrodków miejskich. Według niektórych badaczy to właśnie pod koniec tego okresu na te tereny zawitały ludy, które znamy obecnie jako Sumerów oraz Akadów.

Dominował wówczas kult bogini-matki.

Po kulturze Ubajd nastąpił rozkwit tych terenów (“okres Uruk”). Wtedy to właśnie gwałtownie wzrasta poziom techniki oraz urbanizacji Mezopotamii południowej. Zaczęto stosować koło do transportu oraz wytapiać miedź. Najważniejsze jednak dla tego okresu jest wynalezienie pisma. Najstarsze tabliczki z piktogramami datowane są na 3300-3200 p.n.e. i odnaleziono je w ruinach światyni w Uruk.

Około roku 2350 p.n.e władzę przejeli Akadowie, a założycielem dynastii był Sargon Wielki. Dominacja akadyjska zakończyła się około 2110 roku p.n.e., po czym do władzy doszła ostatnia dynastia sumeryjska, która rządziła do czasu, aż w 2025 p.n.e. ostatecznie upadła pod ciosami koczowniczych plemion Hurytów, Amorytów i Elamitów.

Kolejny okres w dziejach Mezopotami charakteryzuje się chaosem spowodowanym podziałem imperium na małe zwalczające się wzajemnie państewka. Dopiero z czasem wyłoniły się nowe państwa: Asyria na północy oraz Babilonia - na południu, które ok. 600 p.n.e. połączyły się w jedno państwo - Babilonię.

Ja zajmę się szczególnie okresami dominacji sumeryjsko-akadyjskiej oraz babilońskiej, a dokładniej wierzeniami tych narodów.