W poprzedniej części zajmowałem się osobą samego Waylanda. Obecnie pora na rozszyfrowanie problemu mieczy.

Przypomnijmy: Elidor, Beleth, Flaures, Morax, Solas, Orias oraz Albion.

Zacznijmy po kolei:

Elidor

“Elidor” to imię bohatera starowalijskiego opowiadania “Elidor i złota kula”.

lub (co w kontekście odcinka jest poprawniejsze):

“Eligor” to wreszcie jeden z demonów wspomnianych w “Mniejszym kluczu Salomona” (Clavicula Salomonis lub Lemegeton), jednej z najbardziej znanych ksiąg magicznych. Znana jest od 17-go wieku, chociaż wiele fragmentów można datować nawet na początki 14-go wieku.

Demon Eligor objawia się jako rycerz w żelaznej koronie, z lancą i berłem. Ma dar odsłaniania tego co ukryte, wywoływania wojen lub nienawiści oraz widzi to co ma nadejść. Dowodzi sześćdziesięcioma legionami demonów.

Beleth

Johann Weyer wymienia to imię (Bileth, Byleth) w swoim dziele PSEUDOMONARCHIA DAEMONUM z roku 1563.

Jest on przedstawiony jako przerażający król piekła, dosiadający bladego konia, a ukazuje się przy odgłosie trąb.  Dowodzi 85 legionami duchów piekielnych.

Jednocześnie jest jednym z upadłych aniołów. Gdy był aniołem przynależał do drugiego kręgu.

Flaures

Według wspomnianego już Pseudomonarchia, Flauros to również jeden ze zbuntowanych aniołów, który stał się wielkim księciem piekła. Zazwyczaj przybiera postać lamparta, jednak na wezwanie egzorcysty zjawia się w ludzkiej postaci. Udziela prawdziwych odpowiedzi na pytania dotyczące przeszłości i przyszłości. Dowodzi 20 legionami złych duchów, gotowych spełnić każdy jego rozkaz.

Morax

Weyer, podobnie jak Lemegeton podaje, że Morax objawia się jako wielki byk z ludzką głową. Obdarza przywołującego wiedzą oraz znajomością ziół oraz kamieni szlachetnych. Dowodzi 36 legionami Ciemności.

Solas (W dziele Weyera jako Stolas)

Jego manifestacja to kruk. Może również przybierać ludzką postać i podobnie jak Morax uczy astronomii oraz zielarstwa. Pod jego zwierzchnictwem jest 26 legionów demonów.

Orias

I znowu zobaczmy co ma do powiedzenia na ten temat Weyer. Otóz Orias jest wielki markizem piekieł. Pojawia się najczęściej jako lew dosiadający konia. W rękach trzyma dwa węże. Uczy położenia i mocy gwiazd. Może wpływać na sukcesy w dziedzinie polityki i pozycji towarzyskiej przywołującego. Dowodzi 30 legionami demonów.

I tym oto sposobem dotarliśmy do ostatniego miecza:

Albion

Jest to jedyny miecz, którego nazwa nie pasuje do pozostałych. Zacytujmy wikipedię:

Albion to starodawna nazwa Wysp Brytyjskich, spotykana u autorów starożytnych. Pierwszy raz użył jej Awienus (IV w. n.e.), prawdopodobnie jednak opierał się on na jakichś starszych źródłach, być może na pismach Pyteasza z Massalii lub tradycji celtyckiej. Pochodzenie nazwy Albion nie jest oczywiste, być może należy ją wiązać z białymi (łac. albi) wybrzeżami hrabstwa Kent. Według innej teorii nazwa ta pochodzi od imienia syna Posejdona – Albiona, który – według legend – osiedlił się na wyspie.

Tak więc podsumowując. Mimo, że Wayland stworzył wiele słynnych mieczy, powyższe nie są jego dziełem.

Jako uzupełnienie poniżej znajduje się lista mieczy wykonanych przez Waylanda (wg legend):

• wspomniany już w pierwszej części Excallibur, miecz zamówiony przez Merlina dla króla Artura,
• Mimmung – miecz będący w posiadaniu Wudgi, syna Waylanda i Beahildy,
• Blodgang – miecz w posiadaniu Hamy (Heimira), jednego z bohaterów eposu Beowulf, oraz (wg innej legendy) przyjaciela Wudgi. Był on również opiekunem Brynhildry, żony Sigurda (oboje występują w legendzie o Nibelungach),
• Balmung – według legendy Odyn wbił ten miecz w drzewo. Jedynie godny jego noszenia był w stanie go wydostać. Udało się to tylko Sigurdowi,
• Joyeuse – miecz Karola Wielkiego. Według Pieśni o Rolandzie Wayland podarował ten miecz Beowulfowi, a następnie nieznanymi drogami miecz trafił w ręce Karola,
• Durandel – to z kolei miecz samego Rolanda.

Na zakończenie warto również dodać, iż postać Egila, brata Waylanda, jest uważana przez wielu za pierwowzór Wilhelma Tella.

Przy opracowaniu korzystałem z następujących źródeł:

Spirit of Sherwood
Volundarkvitha: the Saga of Wayland the Smith
The Mystery of the Swords of Wayland … Revealed
Wilson’s Almanac
Berkshire History
Classic Encyclopedia
Timeless Myths
Bestiariusz Fantasy

“Moraks…, Solas…, Orias…, Albion…, Elidor… Beleth…, Flaurus. Na każdym z nich słowa wielkiej magii, niewymówione od wykucia mieczy. Wayland wiedział o niebezpieczeństwie. O, tak… Wiedział. Dlatego je rozdał. A przez setki lat były rozdzielone. Dwa z nich zakopano… Inne zaginęły w bitwach… A niektóre ukryto tak chytrze, by nikt o nich się nie dowiedział.”

Oglądając ostatnio jeden z odcinków starego serialu “Robin z Sherwood” (na podstawie Legendy o Robin Hoodzie) zacząłem się zastanawiać, czy wspomniane miecze faktycznie istniały (lub legenda o nich) czy też jest to pomysł twórców serialu.

W pierwszej kolejności warto się zastanowić nad samą postacią Waylanda.

Wayland Kowal występuje w mitach Anglo-Sasów, Germanów oraz Skandynawów. Czasami jest uznawany za boga kowali, germański odpowiednik Hefajstosa, a w innych tekstach przedstawiany jako Władca Elfów. Tradycja podaje, że mieszkał niedaleko Uffington w Hrabstwie Oxford. Znajduje się tam nawet grota, nosząca nazwę Kuźni Waylanda, znana już od czasów poprzedzających najazd Normanów.

Najwcześniejsza wersja legendy o Waylandzie znajduje się w islandzkich Eddach, a dokładnie w Eddzie Starszej, datowanej na IX w n.e.

Według niej Wayland był synem olbrzyma Wade i syreny. W dzieciństwie pobierał nauki u największych mistrzów kowalstwa, krasnoludów z gór Islandii. Po zakończeniu terminowania Wayland zamieszkał wraz ze swymi braćmi, Egilem i Slagfidem, w lesie.

Pewnego dnia podczas polowania bracia napotkali trzy księżniczki, które pojęli za żony. Przez osiem lat żyli szczęśliwie, jednakpo tym czasie nieśmiertelnym księżniczkom znudziło się życie wśród ludzi i odeszły. Gdy bracia powrócili z codziennego polowania nie zastali żon w domu. Egil i Slagfid natychmiast wyruszyli na poszukiwania, lecz Wayland, będąc pewnym, iż jego małżonka wkrótce wróci, pozostał i bez reszty oddał się swej pasji – kowalstwu. Wkrótce jego wyroby stały się najbardziej poszukiwanym towarem na świecie (w szególności biżuteria jego autorstwa). Królowie i książeta rywalizowali w zakupach coraz to nowych wyrobów z kuźni naszego bohatera. Jeden z nich, król szwecki Niduth, uważał, iż wyroby Waylanda należą się tylko jego rodzinie i zorganizował spisek mający na celu uwięzienie kowala. Zasadzka bardzo się udała – oprócz Waylanda do niewoli trafił również Egil, który nieoczekiwanie powrócił po bezowocnych poszukiwaniach. Bracia zostali doprowadzeni przed oblicze Nidutha, który okaleczył nogi kowala, aby uniemożliwić mu ucieczkę. Wayland został umieszczony w kuźni na jednej z wysp, zaś Egil służył we dworze.

Nasz bohater zaprzysiągł zemstę i rozpoczął przygotowania. Pewnej nocy zakradł się do dworu na spotkanie z Egilem, prosząć tego ostatniego o wykonanie skrzydeł, które pozwolą uciec z wyspy.

W międzyczasie Wayland zwabił do swej kuźni dwóch synów Nidutha, których zabił nowo wykonanym przez siebie mieczem, a następnie (jak mówią niektóre wersje) zniewolił również córkę króla, Beahildę. Po dopełnieniu zemsty uleciał na skrzydłach dostarczonych mu przez Egila. Jednak przed ostatecznym odlotem poinformował władcę o losie jego dzieci, dodając iż uczynił księżniczkę brzemienną.

Podniebna wędrówka naszego bohatera zakończyła się w Berkshire w Brytani, w miejscu gdzie dziś znajduje się wspomniana już Kuźnia Waylanda. Jest to również miejsce, w którym (według legendy o królu Arturze) wykonał słynny miecz Excallibur. Podobno nieśmiertelny Wayland żyje tam po dziś dzień.

Tak kończy się legenda o kowalu bogów. W kolejnej części zajmiemy się tematem mieczy.